شاید یکی از مهمترین و تعیین کننده ترین نقاط عطف زندگی من، تحصیل در "دبیرستان هدف 3" بوده است. دبیرستانی بزرگ و مجهز در منطقه مرکزی شهر تهران. دبیران این دبیرستان نه تنها دانشمندان برجسته ای در تدریس به دانش آموزان بودند، بلکه مهارتهای زندگی را نیز به ما آموختند. هر چند که در آن سالها، هیجانات ابتدای انقلاب و جنگ فضای کشور را تغییر داده بود ولی، کلام نافذ و دلنشین دبیران دبیرستان هدف همواره در گوش ما طنین جاودانه ای خواهد داشت. مجاورت این دبیرستان با خیابانهای منتهی به مجلس و خیابان مجاهدین باعث شد، تا در عمران و گسترش خیابانهای این منطقه، دبیرستان ما فقط در خاطره ها باقی بماند. امروز در مجاورت بیمارستان شفا یحیائیان تا خیابان ایران دیگر دبیرستان هدف وجود ندارد ولی حتما بخشی از دانش و فرهنگ این کشور ازحیات این دبیرستان بهره مند شده اند.

ورود من به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و رشته اپتومتری بسیار تصادفی بود. شناختی از رشته اپتومتری نداشتم و فقط براساس تجربه جالبی که در یک مطب چشم پزشکی در دوره کودکی داشتم، رشته بینایی سنجی یا همان اپتومتری را انتخاب کردم. اما خیلی زود متوجه شدم این رشته است که گستردگی زیادی از دانش فیزیک تا زیست شناسی و گستره علوم شناختی را شامل می شود. با علاقه و پشتکار آموختن را آغاز نمودم. هرچند که در دوره دبیرستان دانش آموز متوسطی بودم ولی فضای دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و رشته اپتومتری انگیزه ای به من داد که علی رغم آنکه در ابتدای ورود به این رشته در منطقه 1 رتبه یکی به آخر کلاس بودم ولی دوره های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری را با رتبه نخست به پایان رساندم. البته در آزمونهای ورودی دوره های ارشد و دکتری نیز رتبه نخست را کسب نمودم. شاید ذکر این موفقیتها عمدتا به این دلیل باشد که تاکید نمایم برای کسب موفقیت هر زمانی می توان شروع کرد و با تلاش به موفیت رسید.